Mimiz

Τη Παρασκευή που μας πέρασε , όπως και κάθε Παρασκευή τιμήσαμε την Κινηματογραφική λέσχη στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο. Η ταινία που παρακολουθήσαμε (The Red Road) δεν μπορώ  να πώ ότι με κέρδισε …μάλλον με κούρασε (άσχετο τι λένε μερικοί  για την πλοκή της ..kaska ).

Το θέμα ήταν μια γυναίκα όπου δούλευε στο αστυνομικό τμήμα σαν ελεγκτής των  καμερών ασφαλείας σε κάποια μέρη της πόλης (συγκεκριμένα της Γλασκώβης ) και την περιπέτειά της όταν ανακάλυψε από τις κάμερες ότι αυτός που σκότωσε την οικογένεια της ,βγήκε προώρα από την φυλακή. Ok δεν είναι και τρελό σενάριο , όπως λογικά θα συμφωνείτε…αυτό που με κέντρισε είναι αυτό το δωματιάκι γεμάτο οθόνες και με ένα joystick που ζούμαρε και κινούσε τις κάμερες.

Όσο και η ταινία να προώθησε την καλή όψη του νομίσματος των καμερών ασφαλείας , διαφωνώ τελείως με την χρησιμοποιήσή τους. Να μην έχεις καμία ελευθερία ουσιαστική για το που θα πας, τι θα κάνεις . Θα πρέπει να είσαι ο τέλειος πολίτης γιατι προσοχή …they are watching you.Είναι ένα μέρος και αυτό του εκφοβισμού που σε κάνει να παρατάς τα πάντα αρκεί να έχεις λίγη ηρεμία , να μην μπλέξεις  , να έχεις την τοστιέρα σου και την  τηλεόραση στο σαλόνι σου… Πριν μερικά χρόνια είχα δεί αυτή την σκηνή στη ταινία ‘The Network’ . Η πρόταση στο 1:56 μέχρι το 2:10 τα λέει όλα. (είναι πεντάλεπτο κομμάτι από την ταινία αλλά έχει υπότιτλους)

Βέβαια  στην ταινία η επανάσταση που προσπαθεί να υποκινίσει ο δημοσιογράφος εκμεταλλεύεται και καταλήγει σε κάτι τελείως διαφορετικό , αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Τελικά το πλήρωμα του χρόνου έφτασε και στα μέρη μας και το θέμα του post ‘Το Αγρυπνο Μάτι ‘ έγινε πραγματικότητα την προηγούμενη Δευτέρα. Κάμερες , κωδικοί στις πόρτες και φωτοκύτταρα μην και οι πονηροί ληστές πάνε τοίχο τοίχο. Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι ότι το πράγμα μπορεί να πάει παραπέρα…God save us all! (πάνε οι λούφες παίδες ) .

Έβαλα επιγώντος το τελευταίο κόλημα με τους Interpol μπας και ανέβει η διάθεση μου. (C’mere το τραγούδι).