Mimiz

Hello to my funs!

Όχι δεν έχει γίνει τίποτα το συγκλονιστικό στο χωροχρόνο που ζώ για να πώ θα το αναφέρω στο μπλόγκ.(να παίρνε το πρωτάθλημα τουλάχιστον ο Ολυμπιακός.. κλαπς κλαπς)   Όλα κυλουν ομαλά ..τις πάπιες ταϊσαμε, σινεμαδάκι και σπιτάκι μεταααάα ….μπλιάχχχχχ! οπότε ήρθε η ώρα των λεγόμενων ‘αδιάφορων’  posts που ο μόνος λόγος που θεωρώ οτι αυτό που θα γράψω είναι σημαντικό και ενδιαφέρον είναι το κούφιο μου το κεφάλι! welcome στη νεα πραγματικότητα του mimiz.gr . Περιγραφές δίσκων , reviews ταινιών και συνταγές! (ειδικά στο τελευταίο ποιος μου έρχεται στο μυαλοόοο???   τζίνοοοο, τζινόμπιλεεε

(Αχααχαα καλα πάει τελικά  το post)

Το λοιπόν επί του θέματος , κατά τον Απρίλη που λέτε βρίσκω τις release dates για δύο αγαπημένες μπάντες , με μεγάλη δυναμική στο χώρο τους. Τους  Pain of  Salvation (γύρωστις 15 Μαϊου) μια μπάντα που εστιάζει στο progressive metal εισάγοντας στη μουσική τους πολλα μελωδικά στοιχεία όπως πιάνα , βιολιά κ λοιπά (δεν εινα κάφροι δλδ) και τους Nevermore (γύρω στις 30 Μαϊου) αγαπημένη και αυτή μπάντα στα όρια του κάφρικου ας πούμε.

Δε πρόκειται να αναλύσω τι παίχτηκε στο κάθε δίσκο, ο καθένας έχει τα γούστα του και τον καταλαβαίνω. Αυτό που με προκάλεσε ήταν δύο αλληλοσυγκρουόμενα reviews. Για τους PoS αρχικά , που είχαν από το 2006 να βγάλουν δίσκο , ο τύπος ήταν μπερδεμένος. Ναι ήταν οι PoS αλλά δεν έπαιζαν σαν αυτούς…πολύ στροφή στο pop ρε παιδί μου αλλά μαγκιά τους που κάνουν ότι θέλουν και δεν δίνουν λογαριασμό. Πάρτε ένα link για να δείτε ας πούμε το ‘σουξέ’ του δίσκου!

Στο άλλο review για τους N ο τύπος έλεγε ναι είναι οι κλασσικοι Νevermore , κλίμακες ,ρυθμοί αλλά είναι λίγο σα να αναμασούν τα ίδια από ενα παλιότερο δίσκο. Μηδέν εμπνευση και πάρτε και ένα αλλο Link για να δείτε το δικό τους κράχτη (τραγούδι).

Συμπέρασμα : Προσωπικά θεωρώ και τους δύο δίσκους κακούς. δε μπα να θυμίζει ο δίσκος την αγαπημενη μπάντα σου ή να εισάγει κάτι καινούργιο , το όλο θέμα ειναι η έμπνευση. Δεν μπορείς να γράψεις μουσική μόνο και μόνο γιατι η εταιρία της μπάντας απαιτεί να βγάλει δισκάκι διαφορετικά δεν έχει paycheck. (δύσκολες εποχές για μουσικούς) Η επίσκεψη της μούσας που έλεγε και ο μακαρίτης ο Μότσαρτ. Και να ξάφνου εμφανίζεται  ο τρελό Omar Rodriguez κιθαρίστας κάποιας άλλης αγαπημένης μπάντας. Ο τύπος μου έσωσε το playlist. Πάνω απόλα αυθεντικός και με πολύ συναίσθημα.

ΥΓ : και τώρα για να μη σπιλώσω το όνομα των πολύ μεγάλων PoS και Nevermore αυτή είναι η πραγματική τους φύση!

ΥΓ 2: αν είναι να ακούσετε κάποιο κομμάτι (που χλωμό το βλέπω ) καλά θα ήταν ακούσετε τα παραπάνω..δύσκολη επιλογή.