Mimiz

” Πως θα σου φαινόταν λοιπόν φιλαράκο αν απόψε το βράδυ βγαίναμε όλοι μαζί ?μια νυχτιάτικη βόλτα μες το κέντρο της πόλης στο ρυθμό που σκοτώνει, όπως ξέρουν αυτοι?? Πάμε! ”
Πρόκειται για τους στίχους του “Κάτω στη πόλη” από τους Μωρά στη Φωτιά , το τραγούδι αντιπροσωπεύει τη χθεσινή εμπειρία στη Θεσσαλονίκη και του πόσο καλά ήταν!Ακούστε το και θα καταλάβετε.

Χτές λοιπόν έπρεπε να ταξιδεύσω στη Θεσσαλονική για να πάρω την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος από το Τ.Ε.Ε. .Το πρόγραμμα ήταν να φτάσω εκεί κατά τις 9 , να δώσω τις εξετάσεις (τις ποιές?ας γελάσω..) και να μπαστακωθώ σε κάποιον μέχρι τις 4 το πρωί για να πάρω την  πτήση των 6. Δε το λές και εύκολο ,ακόμα κουτουλάω από τη νύστα!

Φτάνωντας το πρωί και μην έχωντας τι να κάνω μέχρι ο Μητσάκος να με πάρει τηλέφωνο , πήγα στο πιο γαμάτο μπουγατσάδικο που έχω ανακλύψει . Βρίσκεται στη γωνία  του σταυροδρομιού Ζώγια-Τράπεζα Πειραιώς. Από όδους δεν δίνω και πολύ σημασία οπότε αν κάποιος ξέρει το καφέ Ζώγια κατάλαβε, μπουγάτσα και τυρόπιτα τα δυνατά χαρτιά!

Ήρθε και η ώρα του μητσάκου έπειτα που πήγαμε το καφεδόνι της τιμής , να πούμε τα νέα μας και να ροκανίσουμε το χρόνο μέχρι τις 4 που ήταν η ώρα των εξετάσεων (ξαναγελάμε εδώ..αχαχα). Λευκός Πύργος και Θερμαϊκός απέναντι. Μου είχε λείψει ο πρωινός καφές  αλήθεια (εργαζόμενα νιάτα)Τυχαία συνάντησα και τον Billy από την Ξάνθη , παλιό συμφοιτητή, μικρός ο κόσμος παίδες.

Εεε σιγά σιγά μου είχε λέιψει και η αίσθηση του φαγητού στο στομάχι μου , οπότε κινηθήκαμε ταχύτητατα αρχικά προς τα Μέλια (δεν το λένε έτσι το μαγαζί με τις συνταγές με μέλι Ροτόντα μεριά, αλλά δε βαριέσαι ) που ήταν πάλι κλειστό . Ναι δεν παίζει να το δοκιμάσω ποτέ. Καταλήξαμε στο Κουρδιστό Γουρύνι , μια μπυραρία με καλούτσικο φαγητό. Not bad. Έλα που όμως είχα άγχος γιατί  μπέρδευα τα GeV (Τζι ι βι διαβάζεται η μονάδα ενέργειας) που  ακτινοβολεί η δέσμη σωματιδίων με την συνολική ισχύ απώλειας της δέσμης και δεν μπόρεσα να απολάυσω τον λεμονοριγανάτο κόκκορα που είχα παραγγείλει !

τι βλακεία και αυτή?? πήγα στο τεχνικό επιμελητήριο όπου πάλι συνάντησα οικεία πρόσωπα και φωναξαν το όνομα μου για να εξεταστώ από την επιτροπή. Πολύ τυπικό το θέμα. Πάς, πέρνεις μια μεγάλη ανάσα και αρχίζεις να μιλάς ακατάπαυστα για τη διπλωματική μέχρι να αρχίσεις να βλέπεις τη σύγχυση στα μάτια των εξεταστών (too much information..error error) και σε εκείνη τη φάση τους ρωτάς “Να τα πω πιο αναλυτικα??”  τους στέλνεις εκτός ρίνγκ με τη μία! Σε πέντε λεπτά είχα τελειώσει , αυτά είναι .  Βγήκα έξω και περίμενα τον σωφέρ στο παρκάκι με το μνημείο για τους Έλληνες πεσόντες στη μάχη της Ν.Κορεάς (αυτό δεν το ήξερα κύριε ΓιουνγκΛιουνγκ Κιμ) Άφησα και ένα χάρτι θησαυρού στο δόντια ενός αγαλματος τίγρης. Πρέπει να είναι ακόμα εκεί , αλλά προσοχή σε όποιον πάει να βρεί τον θησαυρό, τον φυλάει μια τρομερή κατάρα!

Οι επόμενες ώρες έφυγαν στο σπίτι του Μητσάκου μέχρι τις 11 που είχε κανονιστεί έξοδος. Το Σοφάκι και εγώ κατευθυνθήκαμε πρός Συγγρού . Φοβερή περιοχή , το ένα μαγαζί ανοιγει μετά το άλλο και μουσική για όλα τα γούστα!Καταλήξαμε στο δεν θυμάμε μαγαζί (κατι από π νομίζω) που είναι δίπλα από το Υποβρείχιο (..οχι απέναντι νταξει ντάξει) και απέναντι από τη Τσέχικη μπυραρία και το Μαύρο Πρόβατο (απίστευτος? θυμάμε όλα τα άλλα) Πολύς νέος κόσμος ,τύφλα να έχει η Φαίδρα :p . Και μές το κόσμο πετύχαμε τον Αρούλη με την Αγγελική , σαν γκρούπις και εμείς (μα καλά δεν αναγνωρίσατε τα ονόματα του κιθαρίστα και της πληκτρού των Looney Tunes???) τους μπαστακωθήκαμε! Πολύ καλή φάση ήπιαμε τις μπυρίτσες μας , ήρθαν Μητσάκος και Ζενίο έπειτα και περάσαμε πολύ καλά. Και εκεί που η ώρα πλησίαζε τις 2  και δεν έβλεπα την παρέα να το έχει έπεσε η πρόταση από το Σοφάκι να πάμε Pit Παζάρ! Αυτά είναι ! Είχα να πάω πάνω από 5 χρόνια εκεί μαζί με τον Πάντζο τότε!

Τα περίσσοτερα μαγαζάκια έκλειναν εκείνη την ώρα αλλά εμείς πήγαμε στους σκληροπυρηνικούς! ένα μαγαζί με δύο παρέες μεγάλες όλες και όλες. Οι μέν παίζανε με όργανα παραδοσιακά κρητικά και οι άλλοι απλά έπιναν προς τιμήν της Δήμητρας που τελειώσε τα δύσκολά μαθήματα (καλά δεν νομίζω να τους πίεσε κίολας!) παίχτηκαν πολλά σκηνικά εκεί τα οποία δεν έχει νόημα να περιγράψω αλλά  πρέπει να αναφέρω την αυθεντικότητα μερικών παιδιών και τις μνήμες από τα παλία που μου έφερναν στο  μυαλό! θολωμένα βλέματα από το κρασί , τραγούδια , αμπελλοφιλοσοφίες , ίντριγκες και στο τέλος απαλεψιές! MVP η Χαρίκλεια που έχει φωνάρα και χαραμίζεται!

Στις 4 το λήξαμε αφού ο κύριος κοτσίδας δεν άφηνε τα παιδιά να εκφραστούν.πήραμε το δρόμο της επίστροφής, τα παιδιά στα σπίτια τους και εγώ στο αεροδρόμιο. Εκεί ήταν μεγάλο κάψιμο. Πρέπει να έσπασα κάθε ρεκόρ κοιμίσματος-ξυπνήματος στις καρέκλες μέχρι να βεβαιωθώ ότι θα μπώ στο αεροπλάνο και έχω μια ώρα σερί ύπνο.Έτσι και έγινε και δεν θυμάμε καν να απογειωνόμαστε , μόνο απο κάτω τη χίο στις 7 η ώρα!

Επί του overall 10